شاعر معاصر ایران، سهراب سپهری در برخی از اشعارش به موضوع مرگ می­پردازد. جان­دان، بزرگترین شاعر متافیزیک انگلستان، نیز از آن دسته از ادبایی است که توجّهش به مرگ در سطح جهانی زبانزد علاقه­مندان به ادبیات است. این اشتراک در موضوع دستمایۀ پژوهش پیش رو قرار گرفته تا از این طریق افتراق میان تفکّرات دو شاعر بررسی شود. در حالی که دان، به دلیل بالا بودن بسامد موضوع مرگ در آثارش، شاعری مرگ­اندیش لقب گرفته، سپهری به مرگ به اندازۀ دیگر مسائل بنیادین بشر و نه بیش از آن می­پردازد. برخلاف دان که در نحوۀ برخورد با مرگ ثبات رویه ندارد، سپهری با یک نگاه ثابت و مثبت به مرگ می­نگرد. عدم ثبات رویۀ دان از تردید مذهبی وی ناشی می­شود و نگرش مثبت سپهری به مرگ ریشه در عرفان اسلامی و آشنایی وی با عرفان شرقی دارد.