:: دوره 8، شماره 30 - ( فصل نامة علمی‌پژوهشی « عرفانیات در ادب فارسی» 1396 ) ::
جلد 8 شماره 30 صفحات 32-43 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی رابطۀ “عشق و آفرینش” در کشف الاسرار و عده الابرار میبدی
فاطمه اسماعیلی نیا *، حسن سلطانی کوهبنانی
دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ایلام
چکیده:   (321 مشاهده)

فلسفۀ آفرینش انسان و جهان، یکی از اساسی­ترین مسائلی است که بشر همواره در پی کشف و شناخت آن بوده است. مکاتب مختلف کلامی، فلسفی و عرفانی پاسخ­های مختلف و متعددی برای این مسألۀ مهم مطرح کرده­اند. در قرآن، هدف خداوند از خلقت جهان و آسمان­ها و زمین، انسان است و مقصود از انسان، انسان کاملی است که به مقام عبودیت حقیقی رسیده باشد. هدف خداوند از آفرینش انسان و جهان، شناخت ذات بی­همتای خودِ اوست. در متون مختلف عرفان و تصوف به طور مکرّر به موضوع عشق خداوند به انسان و عشق انسان به خداوند پرداخته شده است. اثر کم نظیر کشف الاسرار و عُدَّه الابرار میبدی نیز از این لطیفۀ نهانی خالی نیست و با کندوکاو در تفسیر عرفانی آن از آیات قرآن مشخص می­شود که میبدی همچون بسیاری از عارفان، عشق خداوند به انسان را منشأ آفرینش دانسته است. در این پژوهش سعی شده است با نگاهی تحلیلی، به بررسی دیدگاه میبدی دربارۀ مسئلۀ عشق و ارتباط آن با فلسفۀ آفرینش انسان پرداخته شود. 

واژه‌های کلیدی: عرفان و تصوف، آفرینش، عشق، انسان، کشف الاسرار و عده الابرار، عشق و آفرینش
متن کامل [PDF 350 kb]   (132 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۵/۸/۳ | پذیرش: ۱۳۹۶/۳/۷ | انتشار: ۱۳۹۶/۵/۱۲



XML   English Abstract   Print


دوره 8، شماره 30 - ( فصل نامة علمی‌پژوهشی « عرفانیات در ادب فارسی» 1396 ) برگشت به فهرست نسخه ها