:: دوره 8، شماره 29 - ( فصل نامة علمی‌پژوهشی « عرفانیات در ادب فارسی» 1395 ) ::
جلد 8 شماره 29 صفحات 28-11 برگشت به فهرست نسخه ها
ساختار «سفر»های عرفانی در اشعار کمال خجندی
آسیه ذبیح نیا عمران *، نرجس‌بانو صبوری، علی نجفی
دانشیار
چکیده:   (201 مشاهده)

کمال‌ خُجندی از عارفانقرن هشتم هجری است که پس از سفر حج، در «تبریز» و «سرای» ساکن شد. می توان ادعاکرد که این سفرهای کمال بود که مضمون اشعار و زندگی او را متحول ساخت. از دیداو، سفرروح و عروج آن دال بر نیاز فطری انسان به تعالی و تکامل است که در نهایت منتهی به «انسان کامل» میشود. آن چه در این سیر روحانی اصل و حقیقت است دیدار با «خویش» است. هر سفر نیاز به یک راهنما و یاریگر دارد که او نیز از مدد پیر خردمند بهره میبرد. میل بازگشت به سرآغاز در اشعاراو با مقوله طلب عجین است. گاهی سفرهایش، سفربه سوی حق است، و گاه برای دیدار با واسط الهی است. هدف او از بیان این سفرها تزکیه نفس وقطع تعلقات دنیوی است. مقالۀ حاضر تلاش دارد تا سفرهای کمال را از منظر کهن الگو، ساختار شناسی و سیر عرفانی  بررسی کند.

واژه‌های کلیدی: کمال خجندی، اشعار، سلوک عرفانی، سفر، کهن الگو
متن کامل [PDF 392 kb]   (40 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۶/۴/۱۸ | پذیرش: ۱۳۹۶/۴/۱۸ | انتشار: ۱۳۹۶/۴/۱۸



XML   English Abstract   Print


دوره 8، شماره 29 - ( فصل نامة علمی‌پژوهشی « عرفانیات در ادب فارسی» 1395 ) برگشت به فهرست نسخه ها