دوره 10، شماره 41 - ( 12-1398 )                   جلد 10 شماره 41 صفحات 55-77 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2- دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران ، m.hosseini4005@gmail.com
چکیده:   (175 مشاهده)
انسان، خلیفه خداوند بر روی زمین است و مهمترین شاخصه وجودی او، حرکت به سمت کمال است. توجه به انسان کامل و شناخت آن، از موضوعاتی است که از قدیم مورد توجه ادیان و مذاهب مختلف بوده‌است. انسان کامل در عرفان، مانند آیینه‌ای است که دارای دو چهره است: در یک چهرۀ آن اسماء و صفات الهی تجلی می‌کند و حق سبحانه خود را در آن مشاهده می‌کند و در چهرۀ دیگرِ آن، عالم هستی را با تمام اوصاف و کمالات وجودی نشان می‌دهد. چنین انسانی در عالم عرفان، خود عالَمی است (عالم صغیر) و مجموع جهان، انسان کبیر است و میان این دو، هماهنگی وجود دارد. قونوی و مولانا از شگفتی‌های تبارانسانی هستند که آراء و اندیشه‌های عرفانی آن‌ها در کتب فکوک و مثنوی، همانند خورشیدی درخشان در آسمان معارف انسانی می‌درخشد. آنچه مسلم است این دو عارف بزرگ با یکدیگر ملاقات کرده و در ارتباط بوده‌اند. در پژوهش حاضر با استفاده از محوریت مباحث مطرح شده در باب انسان کامل، در اندیشه عرفانی قونوی و مولانا به تشریح و تبیین افکار این دو عارف والا مقام پرداخته و اشتراکات و افتراقات اندیشه عرفانی آنان بررسی شده‌است.

واژه‌های کلیدی: عرفان، انسان کامل، قونوی، مولوی، فکوک، مثنوی
متن کامل [PDF 398 kb]   (45 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1397/11/4 | پذیرش: 1398/7/14 | انتشار: 1398/12/1