fa خود کم بینِ بَر مَنِش! تخصصي Special پژوهشي Research <p dir="RTL">&nbsp;خودستایی در هر سامانه&shy;ی منش و اخلاقی، خویی نکوهیده است و تنها در قلمرو هنر و هنروری پسندیده و روا شمرده می<span dir="LTR">&shy;</span>شود. بسیاری از شاعران بلند آوازه&shy;ی زبان فارسی از جمله خاقانی، انوری و غضایری رازی نازشنامه&shy;هایی دارند که نه تنها از ارجمندی آنان نکاسته، بلکه بر آوازه&shy;ی شاعری آنان نیز افزوده است. چامه سرایان پارسی&shy;گوی، به ویژه در سده&shy;ی ششم، دشت سخن را ناوردگاه خویشتن می<span dir="LTR">&shy;</span>بینند و هماوردجویانه خود را بر چکاد ادب می&shy;نشانند. نکوهشنامه، رویه&shy;ی دیگر این شیوه&shy;ی سخن است که شاعر با خوار انگاشتن خود در برابر پدیده<span dir="LTR">&shy;</span>های ورجاوند، به خویشتن، ارجمندی می&shy;بخشد. خویشتن باوری و خود شیفتگی سرمایه&shy;ی نمودِ هنریِ شاعر است.</p> <p>Self-praising is a blameworthy behavior in the areas of disposition and morality. It is accepted and permitted only in art and artistry. Many well-Known poets including Khaghani, Anvari, and Ghazaieri Razi own praising works that have not caused their greatness to be reduced, but rather have increased their fame, as poets. The Persian sonneteers, especially those in the 6^th century, making the plain of speech their own arena and challenging riveals, they rest on the peak of literature. Reproaching is another style of the speech via which abasing himself against the holy phenomena, the poet honours himself. Self-reliance and self-love are the source of the poet^&rsquo;s artistic manifestation.</p> خودستایی, نارسیسم, خودکم‌بینی, خاقانی. Self-praising, praising works, reproaching works, self-reliance, self-love 10 16 http://erfaniyat.iauh.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-156&slc_lang=fa&sid=1 Jalal-al-din Kazzazi جلال الدّین کزّازی 1003194753284600355 1003194753284600355 Yes