Erfaniyat Dar Adab Farsi

fa تلفیق عشق و عرفان در غزل فارسی Combining Love and mysticism in the Persian sonnet تخصصي Special پژوهشي Research در تحلیلهای سبکشناسانه، سبک سرودههای غزلسرایان سدۀ هشتم هجری به سبک تلفیق عشق و عرفان نامبردار گشته است. دقتی دگرباره در مفهوم این عنوان و تحقیق و مطالعه در غزلیات عرفانی، بر ما آشکار میسازد که اولاً برای عنوان عاشقانه- عارفانه که بر این سبک گذاشته شده، مصداقهایی چندگانه میتوان برشمرد، که هر کدام از آنها دارای ویژگیهای متمایز و مشخص‌کنندۀ دستهای جداگانه از آثار عرفانی است، و ثانیاً دایرۀ شمول سبک تلفیق در غزل فارسی، که از نخستین گامها در سرودههای عرفانی میتوان نشانههای آن را بازیافت، نسبت به آنچه در تحلیل‌های سبکی از آن بحث میشود، یعنی غزلیات سدۀ هشتم هجری بسیار گستردهتر است؛ اگرچه ما با گونهای سرودن غزلیات عارفانه و تداوم آن در سدۀ هشتم نیز روبهرو هستیم و در واقع برداشتهای چندگانهای که از سبک عاشقانه- عارفانه میتوان داشت، نمایشگر روند متداوم و رو به گسترش آمیختگی عناصر اصلی محتوایی غزلیات فارسی؛ یعنی: عشق، عرفان و قلندریهسرایی است. در این مقاله روند متداوم این تلفیق در سرودههای غزلسرایان صاحبسبک تا پایان سدۀ هشتم هجری مورد بررسی و دقت قرار گرفته است. و دربارۀ جایگاه هر کدام از شاعران غزلسرا در این راستا تحقیق شده و آشکار گردیده است که بنا بر دلایلی چون: پیوند ناگسستنی مباحث نظری عشق و عرفان با یکدیگر، وجود نشانههای مضامین تلفیقی عاشقانه و عارفانه از آغاز سرودن غزلیات عرفانی فارسی در سدۀ ششم، محدودیت این بحث سبکی به بررسی محتوایی در یکی از قالبهای شعر فارسی و همچنین برداشتهای متفاوتی که میتوان از اصطلاح «عاشقانه- عارفانه» داشت، نمیتوان به سبکی مستقل در غزلسرایی فارسی با این عنوان قائل بود.    Abstract: In the stylistic analysis, the style of the ghazals of the 8th century Hijri poets is called the style of combining love and mysticism. A new close study of this concept in mystical sonnets reveal to us that first of all, for the romantic-mystical title that has been applied to this style, we can list several examples, each of which has distinctive features that characterize a separate category of mystical works, and secondly, the scope of inclusion of combination style in Persian poetry, whose signs can be recovered from the first steps in mystical poems, is related to what is discussed in stylistic analysis, (that is, in the poems of the 8th century (a. h.)) are much wider. Although we are faced with a type of mystical lyric writing and its continuation in the 8th century, the multiple interpretations that can be had of the romantic-mystical style show the continuous and expanding process of the fusion of the main elements of the content of Persian sonnets such as love, mysticism and Qalandriya-writing. In this article, the continuous process of this integration in the ghazal compositions of Sahib-style poets until the end of the 8th century (a. h.) has been carefully examined. And about the position of each of the lyric poets in this style, it has been studied and found that due to reasons such as the unbreakable connection of the theoretical topics of love and mysticism, the existence of signs of romantic and mystical fusion themes from the beginning of writing lyric poetry of Persian mysticism in the 6th century has been unavoidable. Therefore, limiting this stylistic discussion to the analysis of content of just one form of Persian poetry, as well as the different interpretations that can be had of the term "romantic-mystical", one cannot come up with an independent style in lyric poetry.   غزل, عشق, عرفان, ملامتی, سبک. sonnet, love, mysticism, Malamati, style. 159 179 http://erfaniyat.iauh.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2258-1&slc_lang=fa&sid=1 seyed ali jafari sadeghi سید علی جعفری صادقی aljasa70@gmail.com 2371962589 10031947532846002127 Yes