1- آموزش و پرورش ، ermiamohi@gmail.com
2- دانشگاه مازندران
چکیده: (20 مشاهده)
سالکان در مسیر عرفان به یافتههایی دست پیدا میکنند که در هر کجا و در هر شرایطی توانایی بازگویی آن تجربیات را ندارند. تجربیات عرفانیِ عارفان، در برخی موارد از چهارچوب فهم انسانهای عادی جامعه خارج است. به همین سبب، عارفان در حضور هر کسی اجازۀ فاشکردنِ مکشوفات خود را ندارند. عرفا، مشهودات عرفانیِ خود را در برههای از زمانها، خارج از حدِّ درک اجتماع میدانند. از اینرو، مشهودات خود را در لایههای مهآلودِ داستانی پیچیده و برای ارائۀ آنها در شرایطِ مساعد از زبان نماد و رمز بهره میبرند. تجربیاتی که مرز ماوراءالطبیعه را شکسته و حریمی ماوراء عقل بشری دارد، به دلیل موانع موجود، در قالبِ بیان درنمیآید؛ و واژگان در توصیف و تشریح تجربیات عرفانی، کاراییشان را از دست میدهند. عطار نیشابوری، در بخشهایی از مثنویهایش بهصراحت بیانناپذیریِ تجربیاتش را با زبان معمول، نشان داده است. مسئلۀ این پژوهش بهدنبال نمایشدادن شواهد موجود در کتب مورد بحث است که چرا در برخی از شرایط، تجربیات عرفانی قابل بیان نیستند و چه عواملی باعث میشود که عارفان در ارائۀ مکشوفات درونی خود ناتوان هستند. در این پژوهش، با روش توصیفی – تحلیلی، موانع بیانناپذیریِ تجربیات عرفانی را در چهار مثنویِ (الهینامه، اسرارنامه، منطقالطیر و مصیبتنامه) به بحث گذاشته و عواملی را که مانع بازتابِ تجربیاتِ عرفانی و حقایق ربّانی میشود، مورد بررسی قرار داده است.
شمارهی مقاله: 1
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1403/12/8 | پذیرش: 1404/9/16 | انتشار: 1404/10/14