دوره 13، شماره 51 - ( 4-1401 )
جلد 13 شماره 51 صفحات 63-38 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
A study on the quality of the event of the Ascension in the mystical Masnavis of Attar Neyshaburi. عرفانیات در ادب فارسی 2022; 13 (51) :38-63
URL: http://erfaniyat.iauh.ac.ir/article-1-709-fa.html
URL: http://erfaniyat.iauh.ac.ir/article-1-709-fa.html
A study on the quality of the event of the Ascension in the mystical Masnavis of Attar Neyshaburi. فصلنامه علمی عرفانیات در ادب فارسی. 1401; 13 (51) :38-63
چکیده: (20 مشاهده)
چکیده
معراج پیامبر اکرم(ص) در آثار منظوم عرفانی نمودی آشکار دارد و بسیاری از شاعران در اشعار خود این واقعه عظیم معنوی را بازنمایی کردهاند. معراج پیامبر(ص) آنچنان برای شاعران عارف مهم است که برخی از آنان از جمله عطار، در دیوان شعر خود پس از حمد خدا و منقبت پیامبر(ص) به واقعه معراج پرداختهاند. بررسیها نشان داد که منقبت پیامبر(ص) در مثنویهای عرفانی عطار شکل متفاوتی دارند؛ در منطقالطیر و الهینامه معراج پیامبر(ص) در لابهلای یکدیگر بیان شده و در مصبیتنامه و اسرارنامه از هم جداست؛ همچنین روایت عطار از واقعه معراج در مصبیتنامه واقعیتر است. در مثنویهای عطار معراج تجربهای عرفانی است و معنایی جز فرارفتن از «خود» و نفی خویش ندارد. «خود» در نگاه عطار معنایی برابر با تمام هستی دارد؛ لذا تعبیر او از معراج به «از دست دادن خویش»، به معنای نفی عالم مادی و ظهورات آن و ترک تعلقات انسان نسبت به آنهاست. عطار در تبیین سویههای عرفانی معراج اذعان میدارد که پیامبر(ص) آزمون انکار خویش را تا مرتبه فنای در حق به طریق جامع سپری کرد و دوئیتی میان او و حضرت حق باقی نماند؛ طوری که کلام آن حضرت را میتوان کلام حقتعالی دانست.
معراج پیامبر اکرم(ص) در آثار منظوم عرفانی نمودی آشکار دارد و بسیاری از شاعران در اشعار خود این واقعه عظیم معنوی را بازنمایی کردهاند. معراج پیامبر(ص) آنچنان برای شاعران عارف مهم است که برخی از آنان از جمله عطار، در دیوان شعر خود پس از حمد خدا و منقبت پیامبر(ص) به واقعه معراج پرداختهاند. بررسیها نشان داد که منقبت پیامبر(ص) در مثنویهای عرفانی عطار شکل متفاوتی دارند؛ در منطقالطیر و الهینامه معراج پیامبر(ص) در لابهلای یکدیگر بیان شده و در مصبیتنامه و اسرارنامه از هم جداست؛ همچنین روایت عطار از واقعه معراج در مصبیتنامه واقعیتر است. در مثنویهای عطار معراج تجربهای عرفانی است و معنایی جز فرارفتن از «خود» و نفی خویش ندارد. «خود» در نگاه عطار معنایی برابر با تمام هستی دارد؛ لذا تعبیر او از معراج به «از دست دادن خویش»، به معنای نفی عالم مادی و ظهورات آن و ترک تعلقات انسان نسبت به آنهاست. عطار در تبیین سویههای عرفانی معراج اذعان میدارد که پیامبر(ص) آزمون انکار خویش را تا مرتبه فنای در حق به طریق جامع سپری کرد و دوئیتی میان او و حضرت حق باقی نماند؛ طوری که کلام آن حضرت را میتوان کلام حقتعالی دانست.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
