دوره 1، شماره 4 - ( فصل نامه ی علمی عمومی زبان و ادب فارسی (ادب و عرفان) 1389 )                   جلد 1 شماره 4 صفحات 16-10 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Kazzazi J. Self-abasement in disposition. عرفانیات در ادب فارسی 2010; 1 (4) :10-16
URL: http://erfaniyat.iauh.ac.ir/article-1-211-fa.html
کزّازی جلال الدّین. خود کم بینِ بَر مَنِش! . فصل‌نامه علمی عرفانیات در ادب فارسی. 1389; 1 (4) :10-16

URL: http://erfaniyat.iauh.ac.ir/article-1-211-fa.html


چکیده:   (2585 مشاهده)

 خودستایی در هر سامانه­ی منش و اخلاقی، خویی نکوهیده است و تنها در قلمرو هنر و هنروری پسندیده و روا شمرده می­شود. بسیاری از شاعران بلند آوازه­ی زبان فارسی از جمله خاقانی، انوری و غضایری رازی نازشنامه­هایی دارند که نه تنها از ارجمندی آنان نکاسته، بلکه بر آوازه­ی شاعری آنان نیز افزوده است. چامه سرایان پارسی­گوی، به ویژه در سده­ی ششم، دشت سخن را ناوردگاه خویشتن می­بینند و هماوردجویانه خود را بر چکاد ادب می­نشانند. نکوهشنامه، رویه­ی دیگر این شیوه­ی سخن است که شاعر با خوار انگاشتن خود در برابر پدیده­های ورجاوند، به خویشتن، ارجمندی می­بخشد. خویشتن باوری و خود شیفتگی سرمایه­ی نمودِ هنریِ شاعر است.

متن کامل [PDF 370 kb]   (810 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1395/4/26 | پذیرش: 1395/4/26 | انتشار: 1395/4/26

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه عرفانیات در ادب فارسی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2024 CC BY-NC 4.0 | Erfaniyat Dar Adab Farsi

Designed & Developed by : Yektaweb