دوره 10، شماره 40 - ( 9-1398 )                   جلد 10 شماره 40 صفحات 170-150 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، کرج، ایران ، ahmad.zakeri94@gmail.com
2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، کرج، ایران
چکیده:   (938 مشاهده)
زبان همواره در مسیر اختصار پیش می رود؛ یعنی می کوشد با به کارگیری کم­ترین تعداد واژه مقصودش را منتقل کند. پیامد این فرایند اتّفاقاتی است نظیر حذف اجزای جمله. شاعران و نویسندگان،گاهی به جهت مختصر­ساختن کلام و البته رعایت اصول بلاغت و دقایق و ظرایف نحوی در سروده­ها و نوشته­های خود، برخی از اجزای کلام را حذف کردهاند که این فرایند(حذف) علاوه بر رعایت اصول نحوی زبان به عنوان یک عامل هنرمندانه و اثرگذار در انتقال مفهوم به مخاطب، سبب کنکاش و تکاپوی ذهنی وی در دریافتن بخش محذوف نیز می شود. مقالۀ حاضر به مبحث حذف و بررسی قراین آن در کتاب «منشآت صحیفۀ شاهی»، اثر ملا حسین واعظ کاشفی سبزواری میپردازد. صحیفۀ شاهی از آثار فخیم عهد تیموری است. با توجّه به این مطلب که یکی از اختصاصات سبکی دورۀ تیموری، حذف ارکان جمله، خاصّه حذف فعل است و این ویژگی سبکی و نوشتاری هم در آثار اکثر نویسندگان و منشآت­نویسان این دوره دیده می شود، این خصیصه در اثر مذکور مورد بررسی قرار گرفته و نمونه­هایی از آن ذکر گردیده است. این گفتار به روش توصیفی- تحلیلی، زیر­مجموعۀ روش کتابخانه­ای انجام پذیرفته است.
متن کامل [PDF 172 kb]   (261 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1398/3/13 | پذیرش: 1398/7/5 | انتشار: 1398/9/1

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.