1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان
2- دبیر آموزش و پرورش همدان
چکیده: (22 مشاهده)
این پژوهش به تحلیل شیوههای بیانی و کارکرد هنری تمثیل با تمرکز بر مقام «فنا» در غزلیات شمس مغربی می پردازد و با روش توصیفی- تحلیلی نشان می دهد که شاعر نه به صورت انتزاعی، بلکه از طریق تمثیل و شیوه های بلاغی مفهوم فنا را به تصویری حسی و عینی تبدیل میکند. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که مغربی با بهره گیری از تمثیل های «موج و دریا»، «ساقی و می»، «خورشید و سایه»، «آیینه» و «گوی و چوگان» ابعاد گوناگون این سیر عرفانی را مجسم می سازد. واکاوی بلاغی این تصاویر نشان میدهد که شاعر با ترکیب هوشمندانه از شگردهای شاعرانه، این تمثیل ها را از سطح آرایه های ادبی فراتر برده و به ابزاری معناساز برای بیان دقیق رابطه سالک و حقیقت مطلق و کیفیت فنای وجودی بدل کرده است.
شمارهی مقاله: 5
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1404/12/21 | پذیرش: 1404/12/21 | انتشار: 1404/12/21